17 sep 2026,
Claim ‘duurzaamste lelie van Nederland’ onvoldoende onderbouwd en in strijd met Code voor Duurzaamheidsreclame
RCC 17 september 2026, RB 4242; 2026/00385 (Klager tegen De Drentse Lelie). De Reclame Code Commissie heeft een klacht over een billboard met de tekst ‘Hier groeit de duurzaamste Lelie van Nederland!’ gegrond verklaard. Op het billboard, dat langs leliepercelen in Dwingeloo is geplaatst, wordt een gezamenlijk verduurzamingsinitiatief van Drentse lelietelers en kennisinstituut HLB aangeprezen. Volgens klager is de duurzaamheidsclaim misleidend, omdat bij de teelt van De Drentse Lelie nog aanzienlijke hoeveelheden gewasbeschermingsmiddelen worden gebruikt, terwijl in Nederland ook lelies zonder pesticiden worden geteeld. Bovendien zou de reclame ten onrechte suggereren dat het gehele perceel volgens de duurzamere teeltmethode wordt bewerkt, terwijl het initiatief slechts een deel van het areaal betreft. Verweerder voert aan dat het billboard een informatiebord is en geen reclame. Daarnaast stelt verweerder dat De Drentse Lelie een sectorbreed verduurzamingsproject binnen de reguliere commerciële lelieteelt betreft, waarbij de vermindering van het gebruik van gewasbeschermingsmiddelen onafhankelijk wordt gemonitord en wordt gestreefd naar een verdere verlaging van de milieu-impact in 2027.
De Commissie oordeelt allereerst dat het billboard wel degelijk reclame is in de zin van artikel 1 NRC, omdat de teelt van De Drentse Lelie op wervende wijze onder de aandacht wordt gebracht. Dat de leliebollen niet rechtstreeks aan consumenten worden verkocht, doet daaraan niet af. De mededeling ‘duurzaamste Lelie van Nederland’ vormt een absolute milieuclaim als bedoeld in artikel 1 van de Code voor Duurzaamheidsreclame (CDR). Op grond van artikel 4 CDR rust de bewijslast voor de juistheid daarvan op de adverteerder, waarbij voor absolute claims zwaardere eisen aan de onderbouwing worden gesteld. Volgens de Commissie wekt de uiting de indruk dat de teelt van De Drentse Lelie duurzamer is dan alle andere lelieteelt in Nederland. Verweerder heeft echter onvoldoende weersproken dat in Nederland ook lelies zonder gewasbeschermingsmiddelen worden geteeld. De aangevoerde reductie van pesticidengebruik, de vergelijking met landelijke cijfers en de bredere duurzaamheidsmonitoring tonen evenmin aan dat De Drentse Lelie daadwerkelijk de duurzaamste lelie van Nederland is. De Commissie acht de absolute claim daarom onvoldoende onderbouwd en in strijd met artikel 4 CDR. Het voorstel van verweerder om de claim te verduidelijken, bijvoorbeeld met de toevoeging ‘binnen de reguliere teelt’, vormt geen aanleiding om een aanbeveling achterwege te laten of te beperken. De Commissie beveelt verweerder aan niet meer op deze wijze reclame te maken en komt niet meer toe aan toetsing aan de overige aangevoerde bepalingen.
4.
Verweerder heeft uiteengezet dat het billboard de aandacht vestigt op een sectorbreed, meerjarig verduurzamingsproject met als doel de milieu-impact van de Drentse Lelie eind 2027 terug te brengen tot een niveau vergelijkbaar met dat van gangbare akkerbouwgewassen (zoals bijvoorbeeld aardappelen) in Drenthe, gemeten volgens de CBS-systematiek. Ook heeft verweerder erop gewezen dat de reductie van het gewasbeschermingsmiddelengebruik in de lelieteelt substantieel is ten opzichte van de uitgangssituatie in deze sector, en de doelstelling en voortgang objectief en extern gemonitord worden.
Verder heeft verweerder aangevoerd dat De Drentse Lelie zich uitdrukkelijk positioneert binnen de reguliere, grootschalige commerciële lelieteelt — de teeltvorm waarin nagenoeg het gehele Nederlandse leliebolareaal wordt geproduceerd — en niet binnen de biologische sector, die een fundamenteel andere productiemethode, schaal en marktsegment kent. Binnen de commerciële lelieteelt is De Drentse Lelie, voor zover De Drentse Lelie bekend, het enige sectorbrede initiatief waarbij alle telers gezamenlijk, onder onafhankelijke begeleiding van een kennisinstituut en met een extern gemonitord reductiedoel, hun teeltwijze verduurzamen. Die koplopers-positie is aantoonbaar en verifieerbaar via de zogenoemde Biodiversiteit Monitor Akkerbouw (BMA) -monitoring en de CBS-systematiek, aldus verweerder.
Naast het bovenstaande heeft verweerder erkend dat de term “duurzaamste lelie van Nederland" op zichzelf genomen, zonder nadere context, ook zou kunnen worden gelezen als een claim die zich uitstrekt tot biologisch geteelde lelies. In dit verband heeft verweerder subsidiair voorgesteld om de tekst te verduidelijken, bijvoorbeeld door de toevoeging "binnen de reguliere teelt", zodat geen misverstand kan ontstaan over het vergelijkingskader.
Wat betreft biologisch geteelde lelies heeft verweerder daarbij wel gesteld dat er op dit moment geen sprake is van biologische lelieteelt in Nederland. De in de klacht gebruikte bronnen, in verband met biologische lelieteelt, verwijzen in werkelijkheid niet naar biologisch geteelde lelies, aldus verweerder ter zitting.
De Commissie heeft ter zitting vastgesteld dat partijen van mening verschillen over de vraag of er op dit op dit moment sprake is van biologische lelieteelt in Nederland, in welk kader ter zitting is verwezen naar het zogenoemde Skal keurmerk.
Wat hiervan zij, ter zitting heeft verweerder de stelling van klager, dat er in elk geval sprake is van lelieteelt in Nederland waarbij in het geheel geen gebruik wordt gemaakt van pesticiden, in de vorm van gewasbeschermingsmiddelen, niet, althans niet voldoende weersproken.