CvB RCC 20 oktober 2026, RB 4190; LS&R 2503; 2026/00151 - CvB (klager tegen de Groene Stoker). In deze zaak over reclame-uitingen van Stichting De Groene Stoker staat de vraag centraal of de woorden ‘verantwoord stoken’ op haar website een absolute milieuclaim vormen in de zin van de Code voor Duurzaamheidsreclame (CDR). De Groene Stoker gebruikt deze woorden onder meer bij het aanbieden van een digitale stookcursus, waarmee zij houtkachelgebruikers wil informeren over zorgvuldig stookgedrag en het beperken van rookontwikkeling en overlast. Naar aanleiding van een klacht oordeelde de Reclame Code Commissie eerder dat de uiting in strijd is met artikel 4 CDR, omdat de gemiddelde consument de woorden zo kan opvatten dat houtstook als zodanig verantwoord is. De Groene Stoker gaat hiertegen in beroep. De Groene Stoker voert aan dat de woorden ‘verantwoord stoken’ geen uitspraak doen over de milieueigenschappen van hout, maar uitsluitend betrekking hebben op het gedrag van houtkachelgebruikers. Volgens haar wordt onvoldoende rekening gehouden met het educatieve karakter van de website. De organisatie wil consumenten niet aansporen om meer hout te stoken, maar bestaande gebruikers stimuleren om de negatieve gevolgen zoveel mogelijk te beperken. Daarnaast stelt De Groene Stoker dat zij de betreffende teksten inmiddels heeft aangepast en verduidelijkt.

De Wet open overheid (Woo) moet de transparantie van het openbaar bestuur bevorderen. Voor journalisten vormt de wet een belangrijk instrument om overheidsinformatie te verkrijgen en het handelen van bestuursorganen te controleren. Maar in de praktijk blijkt de uitvoering niet altijd eenvoudig.

Bestuursorganen worden geconfronteerd met omvangrijke verzoeken, beperkte capaciteit en de noodzaak om verschillende belangen tegen elkaar af te wegen. Voor journalisten kunnen lange behandeltermijnen, gedeeltelijke openbaarmaking en juridische procedures het verkrijgen van actuele informatie bemoeilijken. Daarmee ontstaat een spanningsveld tussen de uitvoerbaarheid van de Woo en het belang van een goed geïnformeerd publiek.

In hoeverre biedt de huidige wetgeving voldoende waarborgen voor effectieve journalistieke controle? Deze en andere vragen beantwoorden we tijdens het Nationaal Mediarechtcongres op donderdag 19 november. Dit bespreken we in een panel met

• Elisabeth Pietermaat (Pels Rijcken)
• Tim Staal (SPOON/Investico) en
• Hester van Rossum-ten Cate (Adviescollege Openbaarheid en Informatiehuishouding) 

Vanuit hun verschillende perspectieven gaan we hierover in discussie. De middag staat onder leiding van Remy Chavannes (Brinkhof). Er zijn op dit moment nog enkele plekken beschikbaar. 

De roep om strengere regels voor het gebruik van sociale media door minderjarigen neemt toe. In verschillende Europese landen wordt gesproken over minimumleeftijden en beperkingen voor toegang tot onlineplatforms. Ook op Europees niveau staat de bescherming van minderjarigen hoog op de agenda. Op 17 september 2026 presenteerde de Europese Commissie het voorstel voor de EU KIDS Act, dat onder meer voorziet in een minimumleeftijd van 15 jaar voor het zelfstandig aanmaken van een socialemedia-account.

Een minimumleeftijd voor sociale media roept verschillende juridische vragen op.

Bijvoorbeeld over hoe een toegangsverbod zich tot de vrijheid van informatie en de rechten van minderjarigen verhoud, of welke verplichtingen aan platforms kunnen worden opgelegd. Bovendien is het de vraag hoe de leeftijd van gebruikers betrouwbaar kan worden vastgesteld zonder hun privacy onevenredig aan te tasten.

Daarnaast speelt de vraag waar de grens tussen sociale media en andere mediadiensten ligt. Waarom zou het eindeloos bekijken van korte video's op een sociaal platform anders moeten worden gereguleerd dan het achter elkaar bekijken van afleveringen op een streamingdienst?

Tijdens het Nationaal Mediarechtcongres op donderdag 19 november staat de regulering van mediagebruik door minderjarigen centraal in een paneldiscussie met

• Alderik Oosthoek (Commissariaat voor de Media)
• Julia van Best (Europese Commissie)
• Monique van Oers (ACM) en
• Dorien Verhulst (Brinkhof).

Het panel bespreekt de juridische en praktische gevolgen van een mogelijke minimumleeftijd, de rol van toezichthouders en de verhouding tussen kinderbescherming, privacy en de vrijheid van informatie. Dit doen ze onder leiding van Remy Chavannes (Brinkhof). Er zijn op dit moment nog plekken beschikbaar. 

Rb. Rotterdam 20 oktober 2026, RB 4189; ECLI:NL:RBROT:2026:15308 (eiseres tegen de staatssecretaris van VWS). De rechtbank oordeelt dat de staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport terecht een bestuurlijke boete van € 45.000 heeft opgelegd aan een onderneming wegens uitlatingen van haar managing director over rookvrije alternatieven voor traditionele sigaretten tijdens een televisie-interview. De managing director was op 22 oktober 2023 te gast in het programma Business Class op RTL 7, waar hij onder meer sprak over verhitte tabaksproducten en andere nicotineproducten. Naar aanleiding van een melding onderzocht de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (NVWA) de uitzending en concludeerde de staatssecretaris dat sprake was van overtreding van het reclameverbod van artikel 5, eerste lid, van de Tabaks- en rookwarenwet (Trw). De onderneming betoogt dat er geen sprake was van commerciële mededelingen, maar van feitelijke informatieverstrekking in het kader van vrije nieuwsgaring. Daarbij wijst zij erop dat het interview een kritisch en niet-commercieel karakter had, dat zij niet voor deelname had betaald en dat de managing director op uitnodiging deelnam. De rechtbank volgt dit standpunt niet. Het reclamebegrip van artikel 1 Trw omvat iedere commerciële mededeling die het bekendheid geven aan of het aanprijzen van tabaksproducten of aanverwante producten tot doel dan wel rechtstreeks of onrechtstreeks tot gevolg heeft. Tijdens het interview benadrukte de managing director onder meer dat rookvrije alternatieven beter zouden zijn dan traditionele sigaretten en dat rokers hierover geïnformeerd moesten worden. Omdat de onderneming dergelijke producten in Nederland aanbiedt en een commercieel belang heeft bij deze boodschap, kwalificeren de uitlatingen volgens de rechtbank als reclame. Dat het interview niet door de onderneming was geïnitieerd, dat daar geen vergoeding tegenover stond of dat de mededelingen feitelijk juist zouden zijn, doet daaraan niet af. Ook de omstandigheid dat tijdens het interview de risico's van tabaks- en nicotineproducten werden benoemd, neemt het commerciële karakter van de uitlatingen niet weg.

Een aantrekkelijke reclamecampagne brengt consumenten naar een webshop. Maar hoe zorgt een onderneming ervoor dat ook de website zelf aan alle juridische eisen voldoet? 

Vooral zogenoemde dark patterns krijgen steeds meer aandacht. Denk aan vooraf aangevinkte opties, verborgen kosten of aftelklokken die consumenten onder druk zetten om snel een aankoop te doen. Met dergelijke technieken proberen ondernemingen het keuzegedrag van consumenten te beïnvloeden. Tijdens het Nationaal Reclamerechtcongres op 10 december bespreekt Gianna Hendriks (Osborne Clarke) wanneer ze daarmee de grens van een oneerlijke handelspraktijk overschrijden. 

Ook bij het gebruik van cookies en de inrichting van het bestelproces moeten ondernemingen rekening houden met verschillende wettelijke verplichtingen. Zo moeten ze consumenten duidelijk informeren over de totale prijs, eventuele bijkomende kosten en de voorwaarden van een overeenkomst. Daarnaast gelden specifieke regels voor het plaatsen van cookies en het verwerken van persoonsgegevens. 

Hendriks gaat in op hoe ondernemingen hun websites en webshops juridisch verantwoord kunnen inrichten. 

Ook dit jaar weer onder leiding van Ebba Hoogenraad (Hoogenraad & Haak) en Willem Leppink (Ploum). Er zijn nog plekken beschikbaar. Tot 15 november geldt € 50 vroegboekkorting.

De grenzen van de persvrijheid staan ter discussie. Minister Letschert is een procedure gestart om de erkenning van Ongehoord Nederland in te trekken. Volgens het Commissariaat voor de Media schiet de omroep structureel tekort in de naleving van wettelijke verplichtingen. Daarmee rijst de vraag onder welke omstandigheden de overheid mag ingrijpen bij een publieke omroep en hoe dit zich verhoudt tot de vrijheid van meningsuiting.

Tegelijkertijd heeft de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ) verschillende nieuwsmedia beboet wegens te positieve berichtgeving over geneesmiddelen als Ozempic en Wegovy. Volgens de inspectie hadden bepaalde publicaties een wervend karakter en kwalificeerden zij daarmee als verboden publieksreclame voor receptplichtige geneesmiddelen. De maatregelen roepen vragen op over de grens tussen onafhankelijke journalistiek en geneesmiddelenreclame.

Tijdens het Nationaal Mediarechtcongres op donderdag 19 november bespreekt emeritus hoogleraar mediarecht Wouter Hins deze actuele ontwikkelingen. Hij plaatst de gebeurtenissen rondom Ongehoord Nederland en de Ozempic-boetes in een breder juridisch perspectief, met aandacht voor de verhouding tussen mediatoezicht, handhaving en de uitingsvrijheid.

Het congres vindt plaats onder leiding van Remy Chavannes (Brinkhof) bij De Veranda in Amsterdam. Er zijn nog enkele plekken beschikbaar. 

Rb. Amsterdam 30 oktober 2026, RB 4181; ECLI:NL:RBAMS:2026:10763 (Reclame & Design tegen Inbox Storage). In deze zaak tussen Reclame & Design en Inbox Storage staat de vraag centraal of Inbox Storage gehouden is de facturen voor drie geleverde reclamespandoeken te betalen. Inbox Storage weigert betaling omdat R&D aanvankelijk verkeerde spandoeken heeft geleverd, waardoor zij onnodig kosten heeft gemaakt voor de huur van een hoogwerker. Daarnaast stelt Inbox Storage dat de geleverde doeken productiefouten vertonen en dat zij geen opdracht heeft gegeven voor een derde spandoek.

In deze zaak tussen [eiseres] en [gedaagden] staat de betaling van facturen voor vermeende advertentie- en promotiewerkzaamheden centraal. [Eiseres] stelt dat partijen een of meer overeenkomsten van opdracht hebben gesloten en dat zij op basis daarvan werkzaamheden heeft uitgevoerd. [Gedaagden] betwisten dat zij enige opdracht hebben verstrekt of dat werkzaamheden zijn uitgevoerd. Volgens hen is sprake van spookfacturen en worden zij regelmatig telefonisch benaderd voor advertenties en sponsoracties voor goede doelen.

Rb. Amsterdam 21 oktober 2026, IEF 23995; RB 4180; IT 5635; ECLI:NL:RBAMS:2026:10630 (SOMI tegen X Corp c.s.). In deze zaak tussen Stichting Onderzoek Marktinformatie (SOMI) en X Corp, staat de ontvankelijkheid van SOMI in een collectieve actie namens ongeveer acht miljoen Nederlandse gebruikers van X (voorheen Twitter) centraal. SOMI stelt dat [gedaagden] met de inrichting, exploitatie en beveiliging van het platform de grondrechten van gebruikers schenden. De verwijten hebben onder meer betrekking op datalekken, ongeoorloofde microtargeting en haatzaaiende berichten. SOMI vordert dat [gedaagden] deze praktijken beëindigen en de schade van gebruikers vergoeden. In een eerder tussenvonnis heeft de rechtbank geoordeeld dat SOMI aan vrijwel alle ontvankelijkheidseisen van de Wet afwikkeling massaschade in collectieve actie (WAMCA) voldoet. Alleen de financiële middelen en de zeggenschap over de collectieve vordering moesten nader worden onderbouwd. De rechtbank stelt voorop dat het middelenvereiste van artikel 3:305a lid 2 onder c BW slechts marginaal hoeft te worden getoetst. Een belangenorganisatie moet aannemelijk maken dat zij over voldoende middelen beschikt of kan beschikken om de procedure te voeren. De rechter hoeft daarbij niet diepgaand te onderzoeken of de organisatie de gehele procedure kan financieren en hoeft evenmin vooraf zekerheid te verkrijgen over de financiering van een eventueel hoger beroep of cassatie. Ook is geen zelfstandig onderzoek vereist naar de kapitaalkrachtigheid en solvabiliteit van de externe procesfinancier.

Rb. Amsterdam 21 oktober 2026, RB 4177; ECLI:NL:RBAMS:2026:10277 (Macedonian Thrace Brewery tegen Heineken en Athenian Brewery). In deze zaak tussen Macedonian Thrace Brewery (MTB) en Heineken en haar Griekse dochteronderneming Athenian Brewery (AB) staat een schadevordering centraal wegens misbruik van een economische machtspositie op de Griekse biermarkt. De Griekse mededingingsautoriteit heeft eerder vastgesteld dat AB tussen 1998 en 2014 concurrenten heeft uitgesloten door onder meer exclusiviteitsafspraken, loyaliteitskortingen en discriminerende behandeling van afnemers. Deze praktijken vonden plaats bij horecagelegenheden, groothandels en supermarkten. MTB stelt hierdoor omzet en winst te zijn misgelopen en vordert schadevergoeding van AB en haar moedervennootschap Heineken.