RB
Gepubliceerd op maandag 16 november 2026
RB 4192
Rechtspraak (NL/EU) ||
5 nov 2026,
Rechtspraak (NL/EU) 5 nov 2026,, RB 4192; ECLI:EU:C:2026:947 (Gut gekauft Reformhäuser), https://reclameboek.nl/artikelen/hvj-eu-distributeur-hoeft-reclameclaims-van-cosmeticafabrikant-niet-systematisch-te-controleren

HvJ EU: distributeur hoeft reclameclaims van cosmeticafabrikant niet systematisch te controleren

HvJ EU 5 november 2026, RB 4192; ECLI:EU:C:2026:947 (Gut gekauft Reformhäuser). Het Hof heeft zich uitgesproken over de zorgvuldigheidsplicht van distributeurs bij het overnemen van reclameclaims van fabrikanten van cosmetische producten en de verhouding tussen de Cosmeticaverordening (Verordening (EG) nr. 1223/2009) en de Richtlijn oneerlijke handelspraktijken (Richtlijn 2005/29/EG). Aanleiding is een geschil tussen de Duitse vereniging Verband Sozialer Wettbewerb (VSW) en GUT GEKAUFT Reformhäuser, een exploitant van een winkel in dieet- en natuurproducten. GUT GEKAUFT had in een reclamefolder een gezichtscrème aangeprezen met een bewering over de gunstige werking van het daarin aanwezige ginsengextract. Deze bewering was afkomstig van de fabrikant, stond ook op de verpakking en was door de distributeur ongewijzigd overgenomen. Volgens VSW was de werkzaamheid van ginseng-extract bij uitwendig gebruik niet wetenschappelijk aangetoond, waardoor de reclame in strijd zou zijn met artikel 20 lid 1 van de Cosmeticaverordening. De stakingsvordering van VSW werd in eerste aanleg toegewezen, maar in hoger beroep afgewezen omdat de distributeur volgens het Oberlandesgericht Düsseldorf niet verantwoordelijk was voor de naleving van deze bepaling bij het ongewijzigd overnemen van reclameclaims van de fabrikant. Het Bundesgerichtshof stelde vervolgens prejudiciële vragen over de omvang van de zorgvuldigheidsplicht van distributeurs en de toepasselijkheid van de Richtlijn oneerlijke handelspraktijken.

Het Hof oordeelt dat de reclamevoorschriften van artikel 20 lid 1 van de Cosmeticaverordening onder de verplichtingen van distributeurs uit artikel 6 leden 1 en 3 van die verordening vallen. Dit betekent echter niet dat distributeurs systematisch moeten controleren of de door fabrikanten verstrekte reclameclaims juist zijn. Een distributeur die een cosmetisch product ongewijzigd onder de naam of het handelsmerk van de fabrikant op de markt aanbiedt, hoeft de geclaimde kenmerken of functies uitsluitend te controleren wanneer hij over voldoende informatie beschikt waaruit het kennelijk misleidende karakter van die beweringen blijkt. Een aanmaning waarin de feitelijke en juridische redenen voor de gestelde strijdigheid met artikel 20 lid 1 worden uiteengezet, kan aanleiding geven om aan de juistheid van de claims te twijfelen. Wanneer de distributeur redenen heeft om aan te nemen dat het product niet aan de verordening voldoet, moet hij passende maatregelen nemen. Verder oordeelt het Hof dat de specifieke bepalingen van de Cosmeticaverordening op grond van artikel 3 lid 4 van de Richtlijn oneerlijke handelspraktijken voorrang hebben wanneer de toepassing van de richtlijn daarmee in strijd zou komen. Een distributeur die de reclameclaims ongewijzigd overneemt en niet beschikt over informatie waaruit het kennelijk misleidende karakter daarvan blijkt, kan voor die reclame daarom niet op grond van de richtlijn worden aangesproken wegens een oneerlijke handelspraktijk. Wanneer de distributeur wel over dergelijke informatie beschikt, verzet de Cosmeticaverordening zich niet tegen de toepassing van de richtlijn. Ook blijft de richtlijn van toepassing op handelspraktijken die buiten de specifieke regeling van de Cosmeticaverordening vallen. Het is aan de verwijzende rechter om te beoordelen of GUT GEKAUFT aan haar zorgvuldigheidsplicht heeft voldaan.

Het Hof (Achtste kamer) verklaart voor recht:

1)      Artikel 6, lid 1 en lid 3, eerste alinea, van verordening nr. 1223/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 30 november 2009 betreffende cosmetische producten, gelezen in samenhang met artikel 20, lid 1, van die verordening

moet aldus worden uitgelegd dat

een distributeur die een cosmetisch product onder de naam of het handelsmerk van de fabrikant en ongewijzigd op de markt aanbiedt, uitsluitend wanneer deze distributeur over voldoende informatie beschikt waaruit het kennelijk misleidende karakter van de beweringen in de reclamefolders van die distributeur blijkt, vanuit zijn zorgvuldigheidsplicht moet nagaan of dit product de kenmerken of functies bezit die eraan worden toegeschreven in die beweringen, zelfs wanneer die beweringen door de fabrikant van het product aan hem ter beschikking zijn gesteld, deze ook op de productverpakking staan vermeld en zij ongewijzigd door deze distributeur zijn overgenomen.

2)      Artikel 3, lid 4, van richtlijn 2005/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2005 betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt en tot wijziging van richtlijn 84/450/EEG van de Raad, richtlijnen 97/7/EG, 98/27/EG en 2002/65/EG van het Europees Parlement en de Raad en van verordening (EG) nr. 2006/2004 van het Europees Parlement en de Raad, gelezen in samenhang met artikel 4, lid 6, artikel 6, lid 1 en lid 3, eerste alinea, en artikel 20 van verordening nr. 1223/2009,

moet aldus worden uitgelegd dat

–        het zich ertegen verzet dat reclame voor een cosmetisch product, die wordt gemaakt door een distributeur die dit product op de markt aanbiedt onder de naam of het handelsmerk van de fabrikant en die berust op een ongewijzigd van de fabrikant overgenomen misleidende bewering over de functies van een bestanddeel van dit product, wordt beschouwd als een „oneerlijke handelspraktijk” in de zin van artikel 5, lid 1 en lid 4, onder a), en artikel 6, lid 1, onder b), van richtlijn 2005/29, wanneer deze distributeur niet beschikt over informatie waaruit het kennelijk misleidende karakter van die bewering blijkt, en

–        het zich er niet tegen verzet dat reclame voor een cosmetisch product, die wordt gemaakt door een distributeur die dit product op de markt aanbiedt onder de naam of het handelsmerk van de fabrikant en die berust op een ongewijzigd van de fabrikant overgenomen misleidende bewering over de functies van een bestanddeel van dit product, wordt beschouwd als een „oneerlijke handelspraktijk” in de zin van artikel 5, lid 1 en lid 4, onder a), en artikel 6, lid 1, onder b), van richtlijn 2005/29, wanneer deze distributeur beschikt over informatie waaruit het kennelijk misleidende karakter van die bewering blijkt.