kansspelen  

RCC 12 augustus 2026, RB 4145; 2026/00381 (klager tegen adverteerder) In deze zaak staat de vraag centraal of de mededeling van de Postcode Loterij dat “iedereen” een lot cadeau krijgt misleidend is, omdat per IBAN slechts één gratis lot kan worden geactiveerd. Klager stelt dat hierdoor niet iedereen afzonderlijk een gratis lot kan aanvragen. In het bijzonder wijst hij op stellen die uitsluitend over een gezamenlijke en/of-rekening beschikken. Volgens klager wordt bovendien pas tijdens het activatieproces duidelijk dat de controle aan de hand van een IBAN plaatsvindt. De Postcode Loterij voert aan dat de slogan tot uitdrukking brengt dat de actie breed toegankelijk is en niet moet worden opgevat als een onvoorwaardelijke garantie dat iedere individuele persoon steeds aanspraak kan maken op een gratis lot. De beperking van één gratis lot per IBAN dient volgens adverteerder ter voorkoming van misbruik en fraude. Tijdens het activatieproces wordt volgens haar herhaaldelijk vermeld dat per IBAN maximaal één gratis lot kan worden geactiveerd.

ABRvS 8 juli 2026, RB 4111; ECLI:NL:RVS:2026:3947 ([appellante] tegen de raad van bestuur van de Kansspelautoriteit). In deze zaak komt [appellante], vergunninghouder voor het organiseren van kansspelen op afstand, op tegen een bestuurlijke boete van € 400.000 van de Kansspelautoriteit (Ksa). [appellante] stuurde van 12 oktober 2021 tot 15 maart 2022 gerichte e-mails aan jongvolwassenen met informatie over haar kansspelaanbod. Volgens de Ksa overtrad zij daarmee art. 2 lid 4, aanhef en onder a, Bwrvk, dat verbiedt wervings- en reclameactiviteiten voor kansspelen te richten op minderjarigen en jongvolwassenen. De rechtbank Den Haag liet de boete in stand. Zij oordeelde dat de e-mails rechtstreeks aan jongvolwassenen waren verstuurd en daarmee op deze groep waren gericht. De inhoud van de afzonderlijke e-mails hoefde daarvoor niet verder te worden onderzocht. [appellante] stelt in hoger beroep onder meer dat het begrip ‘richten op’ niet ook ‘richten aan’ omvat, dat de norm onvoldoende duidelijk is en daarom strijd oplevert met het lex-certa-beginsel. Ook beroept zij zich op andere handhavingszaken, waaronder een zaak over Holland Casino, en stelt zij dat de boete onevenredig hoog is. 

RCC 10 juni 2026, RB 4077; 2026/00233 ([klager] tegen [adverteerder]). In deze zaak staat de verpakking van “Echte Appel-Perenstroop” centraal. Op de deksel wordt consumenten voorgehouden dat zij een van zes vakanties bij de boer ter waarde van € 449 kunnen winnen. Onder de deksel staat dat deelname mogelijk is tot en met 31 maart 2026. Met een actiecode kon daarnaast een spaartegoed van € 8 worden opgebouwd, tot maximaal € 48 korting op een vakantie bij FarmCamps.De mogelijkheid om actiecodes voor de prijstrekking in te leveren eindigde echter al op 31 januari 2026. De zes vakanties werden op verschillende momenten verloot, waarbij de laatste trekking in februari 2026 plaatsvond. Daarna konden de codes alleen nog worden gebruikt voor het kortingsvoordeel.

HvJ EU 16 juli 2026, IEF 23858; RB 4060; IT 5365; ECLI:EU:C:2026:592 (AGCOM tegen Google Ireland). De Italiaanse toezichthouder AGCOM legt Google een bestuurlijke boete van € 750.000 op wegens video’s op vijf YouTube-kanalen waarin gokwebsites werden gepromoot. Ook beveelt AGCOM Google om 630 video’s en soortgelijke content te verwijderen. De betrokken contentmaker nam deel aan het YouTube Partner Programme, waarbij Google en de maker reclame-inkomsten delen. Het Hof maakt bij de beoordeling van de Richtlijn elektronische handel onderscheid tussen het online maken van reclame voor gokactiviteiten en het hosten van video’s waarin dergelijke reclame voorkomt. De activiteit die bestaat in het online maken van gokreclame is intrinsiek met gokactiviteiten verbonden en valt buiten het toepassingsgebied van de richtlijn. Het online hosten van video’s met gokreclame valt daarentegen wel binnen dat toepassingsgebied, omdat hosting als zodanig niet intrinsiek met gokken is verbonden en in beginsel niet verschilt naargelang de aard van de opgeslagen content.

Raad van State 22 april 2026, RB 4008; IT 5266; ECLI:NL:RVS:2026:2287 (Holland Casino tegen de Ksa). De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State oordeelt dat de Kansspelautoriteit (Ksa) Holland Casino terecht een last onder dwangsom heeft opgelegd wegens verboden reclame-uitingen op haar online kansspelinterface. Centraal stond de vraag of hyperlinks naar fysieke vestigingen en restaurants van Holland Casino op de website voor online kansspelen kwalificeren als “wervings- en reclameactiviteiten” in de zin van het Besluit kansspelen op afstand (Bkoa). Holland Casino beschikte sinds 1 oktober 2021 naast vergunningen voor fysieke casino’s ook over een vergunning voor online kansspelen. Op de online kansspelwebsite stonden navigatieknoppen met onder meer de teksten “vestigingen” en “restaurants”. Via deze hyperlinks konden bezoekers doorklikken naar pagina’s over de fysieke casino’s en horeca-activiteiten van Holland Casino. Volgens de Ksa was dit in strijd met artikel 4.2 lid 5 Bkoa, dat bepaalt dat op de kansspelinterface geen reclame mag worden gemaakt voor andere goederen of diensten dan de vergunde online kansspelen. Daarom legde de Ksa een last onder dwangsom van maximaal €25.000 op.

Rb Den Haag 18 december 2025, RB 3990; ECLI:NL:RBDHA:2025:27689 (LeoVegas Gaming PLC, uit Sliema (Malta), verzoekster tegen de raad van bestuur van de Kansspelautoriteit, de Ksa). De zaak betreft een online kansspelaanbieder met vergunning op de Nederlandse markt, die via haar website en app gokspellen aanbiedt en door de Kansspelautoriteit (Ksa) is beboet met €500.000 wegens schending van de zorgplicht ten aanzien van tien spelers in de periode van 7 oktober 2023 tot en met 14 mei 2024. Volgens de Ksa heeft de aanbieder verschillende bepalingen uit de Wet op de kansspelen en lagere regelgeving overtreden, waarna op 1 oktober 2025 een boetebesluit is genomen en op 2 oktober 2025 een besluit om dit boetebesluit op grond van artikel 3.1 Woo openbaar te maken. De aanbieder heeft bezwaar gemaakt tegen zowel het boetebesluit als het openbaarmakingsbesluit en daarnaast de voorzieningenrechter verzocht om het openbaarmakingsbesluit te schorsen tot ten minste zes weken na de beslissing op bezwaar, onder meer met een beroep op bedrijfsgevoelige informatie, toezicht- en controlebelangen en (te verwachten) reputatie- en financiële schade, onderbouwd met een deskundigenrapport. Primair stelde zij dat artikel 3.1 Woo geen voldoende grondslag biedt voor openbaarmaking van bestraffende sancties en dat daarvoor een specifiek regime in de bijzondere wet vereist is. Subsidiair stelde zij dat verschillende weigeringsgronden uit de Woo openbaarmaking in de weg staan, en meer subsidiair dat het besluit in ieder geval niet evident rechtmatig is en daarom voorlopig geschorst moet worden.

Conclusie A-G 26 februari 2026, RB 3977; ECLI:EU:C:2026:113 (Verband Wirtschaft im Wettbewerb, Verein für Lauterkeit in Handel und Industrie e.V. tegen PAYBACK GmbH). Deze zaak betreft een prejudiciële verwijzing van het Bundesgerichtshof (Duitse federale hoogste rechter) aan het Hof van Justitie van de Europese Unie over de uitleg van regels inzake energie-etikettering van producten. Het geschil ontstond tussen de Duitse consumenten- en mededingingsorganisatie Verband Wirtschaft im Wettbewerb en PAYBACK GmbH, exploitant van een bonuspuntenprogramma. PAYBACK had in een online nieuwsbrief reclame gemaakt voor een kansspel waarbij deelnemers een televisie konden winnen. In die advertentie werd de televisie getoond zonder vermelding van de energie-efficiëntieklasse en de schaal van energieklassen. Volgens de organisatie was dit in strijd met de verplichtingen uit Verordening (EU) 2017/1369 en Gedelegeerde Verordening (EU) 2019/2013, die voorschrijven dat in visuele reclame voor energiegerelateerde producten de energieklasse moet worden vermeld. De kern van het geschil is of PAYBACK in deze situatie kan worden beschouwd als een “handelaar” die onder deze informatieplicht valt. De verwijzende rechter vroeg daarom aan het Hof of een exploitant van een loyaliteits- of bonusprogramma die in een nieuwsbrief reclame maakt voor een kans om een product te winnen, onder het begrip handelaar valt en dus verplicht is de energie-etiketteringsinformatie te vermelden.

RCC 6 juni 2025, RB 3914, IT 4898; 2025/00163 (Klager tegen verweerder). Tijdens het spel “Frozen Free Fall”, mede gericht op kinderen, werd reclame vertoond voor het gokspel “Nile Jelly Leap”, waarbij verwezen werd naar de App Store. Klager acht dit ongeschikt gezien de aard van het spel en de jonge doelgroep. De voorzitter beoordeelt de klacht op grond van artikel 2 van de Nederlandse Reclame Code (NRC), dat betrekking heeft op goede smaak en fatsoen. Hoewel dit subjectieve normen betreft, acht de voorzitter het aannemelijk dat het kinderspel een jong publiek bereikt. Het tonen van gokreclame in een dergelijke context is ongeschikt en daarmee in strijd met deze norm. De reclame-uiting is in strijd met artikel 2 NRC, voor zover deze tijdens een spel wordt getoond dat (mede) is gericht op kinderen. De voorzitter beveelt adverteerder aan om niet opnieuw op deze wijze reclame te maken.

Vzr. Rb. Den Haag 20 december 2021, RB 3908, IT 4886; ECLI:NL:RBDHA:2021:17335 (Holland Casino tegen de Kansspelautoriteit). Holland Casino heeft een vergunning voor het aanbieden van kansspelen in casino’s en het aanbieden van online kansspelen. De Kansspelautoriteit heeft een last onder dwangsom opgelegd omdat op de website voor online kansspelen staat die doorverwijst naar de vestigingen van Holland Casino. Volgens de toezichthouder is dit in strijd met de Wet op de kansspelen (Wok), specifiek op het verbod op reclame voor andere diensten op een kansspelpagina. Holland Casino stelt een spoedeisend belang te hebben omdat het verwijderen van de navigatieknop zou leiden tot onevenredig en onomkeerbaar nadeel. Zij stelt dat de navigatieknop internetgebruikers zo snel mogelijk naar informatie over de vestigingen leidt, zonder dat zij worden blootgesteld aan hoog risico spellen. De voorzieningenrechter volgt dit niet: de informatie is eenvoudig op andere wijze te vinden en de gevolgen zijn technisch niet onomkeerbaar. Omdat geen spoedeisend belang is aangetoond, kan alleen worden ingegrepen als het besluit evident onrechtmatig is. Daarvan is volgens de voorzieningenrechter geen sprake: de navigatieknop vestigt extra aandacht op de fysieke vestigingen. Van een evident onrechtmatig besluit is daarom geen sprake. De voorzieningenrechter wijst het verzoek om een voorlopige voorziening af.

HvJEU 7 maart 2025, RB 3907, IT 4884; C-194/25 (Leovegas Gaming tegen Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni). Leovegas Gaming is een in Malta gevestigde aanbieder van online kansspelen. Sinds 2017 is zij in Italië actief op basis van een concessie verleend door de agentschap douane en monopolie (de ADM). Op 17 oktober 2019 heeft de Italiaanse communicatieautoriteit een geldboete opgelegd aan Leovegas wegens schending van het verbod op (in)directe reclame voor kansspelen, vastgelegd in artikel 9 van dl.l. nr. 87/2018. De TAR Latium wijst het beroep van Leovegas af, waarop zij hoger beroep instelt bij de Consiglio di Stato, de verwijzende rechter. Leovegas betoogt dat het Italiaanse reclameverbod voor kansspelen in strijd is met het EU-recht. Zij stelt dat haar activiteiten onder het begrip “diensten van de informatiemaatschappij” vallen in de zin van artikel 1, lid 1, onder b), van richtlijn 2015/1535, waardoor het verbod als technisch voorschrift vooraf aan de Europese Commissie had moeten worden gemeld volgens artikel 5, lid 1 van de richtlijn. Omdat dit niet is gebeurd, zou de rechter het verbod buiten toepassing moeten laten en het bestreden besluit nietig moeten verklaren. Daarnaast voert Leovegas aan dat reclameverbod een beperking vormt van de vrijheid van vestiging en het vrij verrichten van diensten binnen de Unie (artikel 49 en 56 VWEU), en vanuit dat oogpunt in strijd is met de beginselen van noodzakelijkheid, evenredigheid (artikel 5, lid 4 VEU) en het beginsel van loyale samenwerking (artikel 4, lid 3 VEU). Bovendien stelt Leovegas dat het verbod in strijd is met het non-discriminatiebeginsel, omdat geen onderscheid wordt gemaakt tussen illegale en legale marktdeelnemers. Tot slot beroept Leovegas zich op het rechtszekerheidsbeginsel en het beginsel van gewettigd vertrouwen, nu zij sinds 2017 met een geldige concessie actief is en daarop investeringen heeft gebaseerd.